Do you ever ? haha yeah this is the word

that I always talk first when I updat my blog

It's so exhausted for a day now ... yeah !!

I don't know what is it haha so groggy with it

[ow again with ugly emo' haha]

Ahhh about something some situation that passed

in my life on the summer ....

did anyone know that situation was change my life

of couse it has an action with me ow~~~~ haha

About love three of love haha

I though it was very bad situation

Anyway ~ I can passed it alreadly .... yet?

It not finish now ....sure I'm one person that very sad of this

.

.

.

and the other man who is bewail not little than me ...

and the other man who is never sad , bewail or feel anything ...

he just happy with many girl and his life by didn't care what I'm still now...

Just a bad man who is Playboy ...dammm he's

At first I didn't like him so.... I hate him... it sure

cause I know he's bad bad bad bad damm ....

but at last I falling in love with him ? I don't know when that

feeling began ...

but his best friend ... cool man clod man and best man love me too

haha it's fun it's might not begans in my life I don't want it

he and his friend all love me .....

so bad that I felt I'm bad .... I don't know how to do anything

I don't know still now I don't know too ...

two of them going to told me what they feeling in the same day

at that time I really fling up ... in the time I think what are they doing

it's funnn

but at last I don't have anyone of them beside me

the man who is I'm love he's bad playboy so he not love me real

and his friend is best so he know his friend love me so

he leave out from my life ....

haha it's so damm I don't know what is it ... what 's the feeling of mine

now

I don't have feeling

I don't have it

what is it

can I know? .....

I don't want to have someone

so

I don't strive to find .... but my heart

so calling it my heart just only want

someone to stand beside me ... soshite


last by the way ~~ my english so bad haha

 ขอโทดด้วยนะคร้า ที่ดองไว้ พอดีช่วงนี้ไม่ค่อยว่างเท่าไหร่แหะๆ
ยังไงขอคุนนะคร้าที่ตามอ่าน...ฮี่ ๆ อีกไม่กี่พารทกะจะจบเร้วคร้า
...เอิ่ม ๆ ปล.อย่าหาว่าคนแต่งบ้าเลยนะค่ะ หนุกหนาน ๆ ค่ะ ^__^

---------------
"โอเค๊ ดีมากทุกคน งั้นเราไปปราบปีศาจกันเถอะ ^O^!!! มีฉันอยู่ทั้งคน พวกนายไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้นว่ะฮ่า" นาโอะยิ้มและหัวเราะอีกครั้ง แต่ทว่าในใจเขากลับกำลังคิดว่า เขาตัดสินใจถูกแล้วใช่มั้ย ที่ตอบตกลงไปว่าจะไปปราบปีศาจ...แต่ยังไงซะ เขาก็มีอุปกรณ์เครื่องมือวิเศษณ์ที่เขาคิดค้นขึ้นมาอยู่มากมาย คงจะช่วยพวกเขาให้ปลอดภัยได้แหละหน่า...

"โอลาาาาาา(เต้นท่าประจำเผ่า)....ขอบพระคุณเหล่าอัศวินผู้กล้าของเราอย่างสูงครับ ที่เมตตาพวกเราT___T" หัวหน้าเผ่าทาเครู๊วกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ซ้าบซึ้งกินใจซะเหลือเกิน ที่ทั้งห้าคนยอมเป็นอัศวิน(จำเป็น)ให้กับชาวเผ่าซุ๊ก
+++++++++++++++++++++++++++++++++++

[b]Alice nine ผจญภัยแดนปีศาจ P. 4[/b]

"ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะคร๊าบ...โอลาาา(~0~ )( -_-)(~0~ )"

"ครับ ๆ ...แหะ ๆ" สิ้งเสียงคำอำลาของชาวเผ่าซุ๊ก เหล่าอัศวิน(จำเป็น)ทั้งห้า ก็โบกมือหยอย ๆ พร้อมกับส่งยิ้มแหย ๆ แล้วเดินออกไปตรงปากทางของหมู่บ้าน

และมุ่งหน้าไปยังดินแดนที่เจ้าปีศาจอาศัยอยู่ โดยทาเครู๊ว หัวหน้าของขาวเผ่าซุ๊กได้กำชับไว้ว่าตลอดการเดินทางควรศึกษาเส้นทางตามแผนทีที่ระบุไว้ให้เข้าใจก่อนที่จะเดินทาง

"นี่ทุกคน...ไม่น่าเชื่อเลยเนอะ ว่าพวกเราจะได้มาเป็นอัศวินปราบปีศาจอะไรอย่างนี้อ่ะ ><!" ขณะที่เดินอยู่ ฮิโรโตะก็เอ่ยปากพูดขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบ...

"นั่นดิ แต่ยังไงฉันก็ว่ามันน่ากลัวอยู่ดี นึกดูดิ พวกเราเป็นแค่คนธรรมดา จะเอาอะไรไปสู้จอมมารจอมปีศาจอะไรนั่นได้" โชพูดออกความเห็นขึ้นมาบ้าง ภายในใจของเขาเวลานี้ เต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่าง ๆ นานา เพราะตั้งแต่เกิดมา ปีศาจ ชื่อที่เขาเคยได้ยิน ก็เป็นเพียงแค่นิทาน เรื่องเล่าปรัมปรา เท่านั้นเอง แต่นี่ เขากำลังจะได้ไปเผชิญหน้ากับปีศาจตัวจริงเสียงจริงซะได้

"โห่ โชคร๊าบ...เลิกบ่นเป็นคนแก่สักทีเถอะน่า นายไม่เคยดูการ์ตูนเรื่องโดราเอม่อนรึไง นายจำได้มะว่า โนบิตะ ใจแอ้น ซุเนโอะ ซิซูกะ ทั้งหมด ล้วนแล้วแต่เป็นมนุษย์เหมือนพวกเรากันทั้งนั้น พวกเขาท่องเที่ยวไปในที่ต่าง ๆ กับโดราเอม่อน โดยไม่เคยหวาดกลัวต่ออุปสรรคอันตรายในเส้นทางข้างหน้า เพราะพวกเขา เชื่อมั่นในตัวของทุกคน พวกเขามีความมุ่งมั่นที่จะช่วยให้ผู้ที่ยากลำบาก ได้อยู่กันอย่างสงบสุขและสันติ และทุกครั้ง พวกเขาก็ทำได้ เพราะมีโดราเอม่อนอยู่ยังไงหล่ะ และเวลานี้ เราก็มีนาโอะ เพื่อนของเรา ที่มีสิ่งวิเศษณ์มากมายที่เขาประดิษฐ์ขึ้นมา เพราะฉะนั้น นายไม่ต้องกลัวกับอะไรทั้งนั้นนะ เพราะฉันเนี่ยแหละ จะคอยปกป้องนายเอง ^^" ฮิโรโตะที่เห็นโชมีอาการหวาดกลัวไม่เลิกสักที เขาจึงจัดการสาธยาย เทศนาโชซะยาวยืด ยืดยาว จนคนอื่น ๆ ที่ฟังตามต่างก็รู้สึกมีกำลังใจและแรงใจฮึดสู้ต่ออุปสรรคและหนทางข้างหน้า ส่วนโชนั้นก็...

"ฮื้อออ ๆ ปอน ฉันรักนายที่สุดเลย >TOT<" กระโดดกอดคนตัวเล็กที่เล่นพูดซะจนเขาหายกลัวในทันที

">///< เว่ย โช ไม่ต้องกอดก็ได้หน่า แหม โชก็น้า" ฮิโรโตะที่จู่ ๆ ก็ถูกโชบอกรักแถมยังกระโดดกอดจนแทบล้มซะดื้อ ๆ ก็แอบปลาบปลื้มใจ เขารักโชมาก ๆ รักเหมือนกับพี่ชายแท้ ๆ ของเขาเลยก็ว่าได้

"ฮ่า ๆ ปอนหน้าแดงแปร๋ดเลยอ่ะ" ซางะที่ยืนฟังสองคนนี้เค้าเถียงกันตั้งแต่ต้นถึงกับอดที่จะแซวในความน่ารักของทั้งสองคนนี้ไม่ได้

"เห้ยย อย่ามาหัวเราะนะเว่ย อย่างกับนายไม่เคยหน้าแดงอย่างนั้นแหละ จริงมั้ย โทระ" ฮิโรโตะพอถูกซางะแซวมั่ง เลยรีบหันกลับไปสวนซางะทันที แล้วเบนหน้าไปถามความเห็นจากโทระต่อ

">///< ปอนเอาอีกแล้วนะ" พอโดนฮิโรโตะล้อซางะเลยหน้าแดง(อีกแล้ว)ในทันทีทันใด

"- -* พวกนายท่าทางจะเพี้ยนกันจริง ๆ" โทระที่ยืนฟังอยู่เช่นกัน พูดบ่น ๆ ออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ...+ไอ้พวกนี้ทำไมชอบล้อซางะกับเราจริงเลยนะ ไอ้ซางะนี่ก็เล่นละครได้เก่งจริง ๆ เลยฮึ สักวันแหละหน่าความลับมันต้องเปิดเผย  -*-+ โทระคนที่รู้เรื่องดีทุกอย่างบ่นให้เพื่อน ๆ ที่ชอบล้อเล่นกันอยู่เรื่อย

"นี่พวกนาย T[]T ทำไมชอบคุยอะไรกันเป็นคู่ ๆ ว่ะ ฉันเลยกลายเป็นคนไร้ตัวตนเข้าไปทุกที ๆ แล้ว ให้ตายสิ -*-" นาโอะที่เงียบฟังเพื่อน ๆ หยอกล้อกันอยู่นาน ก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองชักจะเหมือนเป็นคนที่ไรตัวตนในสายตาเพื่อน ๆ ไปซะแล้ว บ่นขึ้นมาอย่างน้อยใจ

"โอ๋ ท่านหมีกำลังจะงอนซะแล้ว" โทระเห็นนาโอะทำท่าเหมือนจะน้อยใจจึงรีบหันไปปลอบนาโอะทันที

"เปล่าเว่ยไม่ได้งอน แค่จะบอกว่า ก่อนที่พวกเราจะเดินไปไกลกันกว่านี้ เราควรที่จะเปิดแผนที่ดูก่อนดีมั้ย?" นาโอะหยุดเดินพลางกางแผนที่ออกและบอกเพื่อน ๆ ด้วยน้ำเสียงเซ็ง ๆ

"เออ จริงด้วยว่ะ เดี๋ยวหลงขึ้นมาหล่ะแย่เลย" โชที่เงียบไปนานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหวาด ๆ อีกครั้งนึง

"งั้น เชิญชี้แจงแถลงไขมาเลยจ๊ะคุณหมี" ซางะยิ้มกวน ๆ ส่งให้นาโอะ และยังเรียกนาโอะว่า หมี เหมือนที่โทระเคยเรียกอีกด้วย

"เห้ยซางะ...ทำไมนายต้องเรียกฉันว่า หมี เหมือนที่ไอ้โทระมันเรียกด้วยว๊าา ตกลงที่นายชอบมันจริง ๆ ใช่มั้ยเนี่ย? -0-" นาโอะหันไปบ่นกระปอดกระแปดและจัดการกางแผนที่ ที่ทาเครู๊วหัวหน้าชาวเผ่าซักให้มาด้วยความระมัดระวังสุดชีวิต เนื่องจากดูจากสภาพของมันแล้ว ถ้าเกิดเขาจับมันแรงกว่านี้อีกนิด มีหวังมันจะต้องสิ้นชีพสลายมลายหายไปอย่างแน่นอน

"ฮั่นแน่ ^0^" และเหมือนเคย โชกับฮิโรโตะเริ่มเปิดประเด็นแซวซางะในทันที

">///<!!! ฉันลืมตัวหน่ะ เอ้ยย....ฉันหลุดปาก โฮก ๆ ฉันเปล่าน๊า T_T"

"หยุด ๆ เลิกแซว เลิกล้อเล่นกันได้แล้ว แล้วมาฟัง ๆ คั่มมอน ๆ" นาโอะหันไปปรามเพื่อน ๆ ที่ดูเหมือนจะเริ่มเล่นกันอีกแล้ว และจัดการเริ่มอ่านข้อความในแผนที่ ที่ทาเครู๊วเขียนไว้ให้ด้วยลายมือ ที่ดูก็รู้ว่า หน้าตากับลายมือของเจ้าของ ไม่ได้ต่างกันสักนิด

"สวัสดีคร๊าบ ฮี๊ ฮี่ ฮี่ ฮี่ ฮี่"

"ไอ้หมี ทำไมแกจะต้องทำเสียงประหลาด ๆ ด้วยว่ะ -*-" โทระบ่นให้นาโอะเมื่อได้ยินเขาส่งเสียงประหลาด ๆ ออกมาขณะที่เริ่มอ่าน

"เปล่านะเว่ย ก็มันเขียนมางี้อ้ะ จะอ่านต่อละนะ และกรุณาอย่าขัดด้วย ตั้งใจฟังกันให้ดีนะทุกคน ...[b]เอาละครับท่านอัศวินผู้กล้า ก่อนอื่นกระผมต้องขอขอบคุณเป็นอย่างสูงที่พวกท่านอ่านจดหมายบนแผนที่ฉบับนี้ เพราะนั่นเป็นการบ่งบอกว่า พวกท่านกำลังจะเริ่มเดินทางไปปราบปีศาจเพื่อหมู่บ้านของพวกเราแล้วนั่นเอง...เอาหล่ะครับ ผมจะอธิบายถึงสถานที่ที่แรกเลยละกันนะครั้บ ที่พวกท่านจะต้องฟันฝ่าไปให้ได้ที่แรกก็คือทะเลสาบเด๊กซี่ มันอาจจะฟังดูเหมือนง่ายไปใช่มั้ยครับที่พวกท่านจะผ่านไปได้อย่างง่าย ๆ แต่ไม่ใช่เลย ระหว่างการเดินทางข้ามทะเลสาบไปทางทิศใต้นั้น พวกท่านจะต้องพบเจอกับอุปสรรคถึงสองแห่งด้วยกัน นั่นคือ เมื่อท่านเหาะข้ามทะเลสาบไปได้สักพัก ท่านก็จะพบกับเกาะ เกาะหนึ่ง(อ่อ ผมรู้ว่าพวกท่านสามารถเหาะได้ใช่มั้ยหล่ะครับ ฮี่ ๆ) เกาะนั่นเป็นเกาะที่มีสมบัติอยู่มากมายมหาศาล และเมื่อพวกท่านลอยอยู่เหนือเกาะ ๆ นั้นเมื่อไหร่ พวกท่านคนไหน ที่มีจิตใจฝักใฝ่ในเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ เกาะ ๆ นั้นก็จะดูดท่านคนนั้นลงไปครับ เพราะฉะนั้น ท่านห้ามคิดเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ เด็ดขาดเลยนะครับ เพราะว่าถ้าเกิดว่าท่านโดนเกาะ ๆ นั้นดูดลงไปแล้ว ถ้าท่านหาทางออกมาจากเกาะนั้นไม่ได้ภายใน 2 ชั่วโมง เกาะ ๆ นั้นก็จะจมลง และท่านก็จะ ตี๊ด ...เอาหละครั้บ จุดระวังต่อไปก็คือ เมื่อท่านเหาะเหนือน้ำไปจนเกือบจะถึงฝั่งแล้ว ท่านก็จะพบกับ เกาะปลากินคนซึ่งบริเวณรอบ ๆ เกาะจะมีนางเงือกแสนสวยนั่งดีดพิณอยู่....ซึ่งเสียงพิณนั่นจะดึงดูดท่านคนที่มีจิตใจคิดฝักใฝ่ในเรื่องหญิงสาวให้หลงเข้าไปไกล้ ๆ และเมื่อพอเข้าไปใกล้ ปลากินคนก็จะปรากฏตัวออกมาและจัดการกินท่านในทันที เพราะฉะนั้น ก็ห้ามพวกท่าน คิดเรื่องหญิงสาว เด็ดขาดอีกเช่นกันนะครับ โอเคครับ ผมจะขอจบหน้าแรกไว้แต่เพียงเท่านี้ก่อน พอพวกท่านผ่านทะเลสาบเด๊กซี่ไปได้เมื่อไหร่ ก็จัดการเปิดหน้าสองและอ่านรายละเอียดต่อไปได้เลยนะครับ ขอขอบพระคุณอีกครั้ง ที่ช่วยเหลือเผ่าของเรา ขอให้พวกท่านเดินทางโดยสวัสดิภาพ และปลอดภัย ไปปราบปีศาจจนสำเร็จนะครับ บ๊ายบาย ซาโยนาระ อะฮ๊า อะฮ๊า[/b]"

"ทำไมแกต้องทำเสียงประหลาด ๆ อีกแล้ว -*-" โทระบ่นอีกรอบเมื่อได้ยินนาโอะทำเสียงหัวเราะประหลาด ๆ ทุเรศ ๆ

"แฮ่ก ๆ เปล่าเว่ย มันเขียนไว้อย่างงี้ โฮก ๆ เหนื่อยชะมัดเลยให้ตายสิ ทีนี้พวกนายก็เข้าใจตามนี้กันแล้วใช่มั้ย" นาโอะตอบโทระและหันไปกำชับทุกคน พลางหอบเหนื่อยจากการอธิบายรายละเอียดในการเดินทางไปปราบปีศาจจากแผนที่ ที่ทาเครู๊วเขียนไว้ให้เพื่อน ๆ จนจบ...

"เข้าใจแล้ว แต่ว่าห้ามคิดเรื่องผู้หญิงด้วยหรอ? T_T น่ากลัวจังเลยแหะ- -*" ซางะที่ได้ยินนาโอะอธิบายรายละเอียดและข้อระวังเกี่ยวกับการเดินทางว่าห้ามฝักใฝ่ในเรื่องของหญิงสาว เลยเกิดอาการหวาดกลัวขึ้นมาตงิด ๆ

"ก็ใช่หน่ะเสะ เพราะฉะนั้น นายก็หยุดคิดเรื่องผู้หญิงซะถ้า ถ้านายไม่อยากถูกปลากิน" นาโอะหันไปย้ำให้ซางะฟังอีกครั้งด้วยสีหน้าจริงจัง

"โทระนายก็จัดการทำให้ซางะคิดถึงแต่เรื่องของนายคนเดียวไปเลยดิ ฮี่ ๆ เนี่ย แถว ๆ พุ่มไม้นั่นก็ได้ เดี๋ยวพวกเราจะนั่งรอ" โชเมื่อได้ยินที่นาโอะกับซางะพูด จีงหันไปพูดหยอก ๆ กับโทระ

"ใช่ เอาเลยโทระ พวกฉันไม่แอบดูหรอกสัญญาเลย ^O^" ฮิโรโตะพูดเสริม

"-''- พวกนายหมายความว่ายังไง อยากตายงั้นเรอะ? ไอ้พวกลามก" โทระที่พอจะเข้าใจที่สองคนนั้นหมายถึง ก็หันไปว๊ากใส่คนทะลึ่งทั้งสองคนในทันที

"O[]O!!!! แว๊กกก เปล่าส๊ากหน่อย เนอะปอนเนอะ/เนอะโชเนอะ" ทั้งสองคนพอเห็นโทระหันมาว๊ากใส่จริงรีบกอดคอปฏิเศธเสียงแข็งพร้อมกันทันที

"/>//////////<     />/////////////////<!!!! " ซางะผู้ที่ถูกพ่วงไปด้วยถึงกับหน้าเลือดขึ้นหน้า หน้าเปลี่ยนสีไปในทันที แล้วรีบวิ่งไปหลบอยู่ข้างหลังของนาโอะผู้ที่เริ่มเป็นคนไร้ตัวตนอีกครั้งนึง

"เห้ย ๆ หยุด พอเลย เห็นมั้ยซางะอายจนหน้าแดงแปร๋ดอีกแล้วเว่ย ไอ้สองคนนี้นี่ ลามกกันจริง ๆ - -*" นาโอะหันไปบ่นปราม เพื่อน ๆ ที่เล่นกันไม่เลิกสักที และเริ่มออกเดินนำไป โดยที่ซางะยังคงเอาหน้าซุกอยู่ที่หลังของนาโอะ...

และแล้วทั้งห้าคนก็ออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังทะเลสาบเด๊กซี่ ตามทางในแผนที่ ของทาเครู๊ว และเมื่อเดินมาได้สักระยะหนึ่ง ดุเหมือนว่า เหล่าอัศวิน(จำเป็น) ทั้งห้าก็จะพบกับทะเลสาบเด๊กซี่อันน่าหวาดเสียวกันเสียที...โดยรอบของทะเลสาบดูเหมือนกับทะเลสาบทั่ว ๆ ไป แต่ขนาดใหญ่โตเกือบ ๆ จะเป็นทะเลเลยก็ว่าได้

มองลึกลงไปจากผิวน้ำใสแจ๋ว มองห็นฝูงปลาแหวกว่ายอยู่ในน้ำเต็มไปหมด สงสัยโลกที่พวกเขาหลุดเข้ามานี้คงเป็นโลกก่อนยุคน้ำแข็งอย่างแน่นอน เพราะเมื่อมองไปทางไหนก็จะพบแต่ป่าเขาทะเลลำธาร ที่เขียวขจีอุดมสมบูรณ์ไปซะหมด...ทุกอย่างล้วนสวยงามอย่างไร้ที่ติ จนไม่น่าเชื่อว่า โลกที่มีธรรมชาติที่สวยงามแบบนี้จะมีปีศาจจอมวายร้ายอาศัยอยู่…

"ว๊าว *0* ทะเลสวยจังเล้ย >0<" โชส่งเสียงสดใสออกมาในทันที ที่เขาพบกับน้ำทะเลข้างหน้า เมื่อเดินมาถึง เขารู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก เพราะตั้งแต่เกิดมา เขาไม่เคยพบกับน้ำทะเลที่ไหน ที่สวยสดงดงามได้ขนาดนี้มาก่อนเลย...

"สวยจริง ๆ ด้วยอ้ะ *0* โชนายอยากกลับบ้านเกิดนายหล่ะสิ ฮ่า ๆ" ซางะที่ไม่เคยเห็นทะเลสวยขนาดนี้มาก่อนเหมือนกัน จึงเปรยตามโชขึ้นมา โดยที่ไม่ลืมจะแขวะโชไปด้วย

"นายหมายความว่าไง ซางะ -*-"

"เอาหล่ะทุกคน ตอนนี้หล่ะ การผจญภัยปราบปีศาจที่แท้จริงของพวกเราได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว...พร้อมกันแล้วรึยัง?" นาโอะรีบจัดการพูดขัดซางะกับโช ที่ตั้งท่าจะกัดกันอีกแล้ว...

"เฮ้ ๆ พร้อมแล้ว ๆ ว่าแต่...เราจะข้ามกันไปยังไงอะโอะ" ฮิโรโตะส่งเสียงเฮโฮ่ร้องพลางกระโดดโลดเต้นดีใจยกใหญ่ที่การผจญภัยที่แท้จะจริงกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว เขารู้สึกตื่นเต้นมากมาย ที่จะได้เริ่มการผจญภัยที่เขาแสนจะชอบ...แต่เขาก็แอบสงสัยว่าตัวเขากับเพื่อน ๆ จะข้ามทะเลสาบนี้ไปได้ยังไงกัน ในเมื่อ พวกเขาไม่สามารถเหาะเหินเดินอากาศได้อย่างทีพวกชาวเผ่าซุ๊กอะไรนั่น คิดหวังไว้ส๊ากหน่อย

"เออ นั่นดิ..พวกเราเหาะไม่ได้นะเว่ย" โทระพูดเสริม

"ฮ่า ๆ ง่ายนิดเดียวเอง เพียงพวกนายติดไอ่นี่ไว้ที่หัวนะ แล้วก็กดสวิ๊ซซะ ทีนี้มันก็จะสามารถพาพวกเราบินข้ามทะเลสาบแห่งนี้ไปได้แล้ว ^O^!!!" นาโอะหัวเราะน้อย ๆ พลางเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋าสะพายใบใหญ่ของเขา แล้วหยิบสิ่งของบางอย่างออกมา 5 ชิ้นด้วยกัน ซึ่งรูปกลักษณ์ภายนอกของมันดูเหมือนกับค๊อบเตอร์ไม้ไผ่ในการ์ตูนเรื่องโดราเอม่อนเด๊ะ และจัดการส่งให้เพื่อน ๆ ที่ละคน ๆ พร้อมกับอธิบายวิธีการใช้มันให้เพื่อน ๆ ของเขา

พอฟังนาโอะอธิบายเสร็จทุกคนก็จัดการนำค๊อบเตอร์ไม้ไผ่มาติดที่หัว และกดเสวิซ์เปิด ทันใดนั้น ใบผัดก็เริ่มหมุน ทุกคน เริ่มลอยขึ้นเหนือพื้นดิน โดยที่แต่หล้ะคนหน้าตาดูตกตะหนื่น ปน แปลกประหลาดใจกันมากเลยทีเดียว ที่พวกเขาสามารถเหาะได้ โดยที่มีนาโอะยิ้มหน้าบานไม่หุบเพราะภูมิใจในอุปกรณ์วิเศษของตนเองเป็นอย่างมาก...แต่ดูเหมือนว่า โช เขายังไม่ค่อยเชื่อมั่นในอุปกรณ์ของนาโอะสักเท่าไหร่ เพราะเมื่อขาของเขาลอยเหนือพื้นดิน เขาก็ส่งเสียงร้องออกมาในทันที

"อ๊ากกกกก ฉันจะตกแล้ว ๆ ๆ >TOT<" โชที่ทันทีที่ขาของเขาลอยขึ้นเหนือพื้นดิน เขาก็แหกปากร้องโวยวายออกมาในทันที

"-*- โช มันกำลังลอยต่างหาก ไม่ใช่จะตก นายเมื่อไหร่จะเชื่อใจในเครื่องมือของโอะแล้วหายกลัวสักทีเนี่ย- -*" ฮิโรโตะขาประจำที่จะต้องคอยบ่นเรื่องที่โชชอบกลัวนู่นกลัวนี่ไม่เข้าท่า หันไปบ่นให้กับโชพลางบังคับตัวไปดึงโชมาไกล้ ๆ

"เอาละนะทุกคน ออกเดินทางกันได้แล้ว ระหวังตัวกันให้ดีด้วยละ และที่สำคัญ ห้าม คิด เรื่อง เงิน และ เรื่อง ผู้หญิงเด็ดขาดจนกว่าจะผ่านไปได้พวกนายค่อยคิดนะรู้มั้ย" นาโอะที่บินอยู่หน้าเพื่อน ๆ หันไปกำชับสั่งทุกคน และเริ่มบินนำไปทันที ...

"ผู้หญิง ออกไป สาวสวยเซ็กซี่ ออกไป " ซางะพยามท่องไล่ปัดความคิดของตัวเองแล้วบินตามเพื่อน ๆ ไป

 ขณะที่บินอยู่เหนือน้ำค่อนข้างสูงนั้น พวกเขารู้สึกสดชื่นมากมาย เพราะแดดนั้นไม่แรง อากาศกำลังอุ่น ๆ ลมทะเลเย็น ๆ เสียงคลื่นดังเป็นระลอก ๆ ทำให้พวกเขารู้สึกสบาย ๆ กับการเดินทางในด่านแรกครั้งนี้เป็นอย่างมาก...เว้นแต่ซะว่ามีใครคนนึงที่เมาคลื่นลมทะเล (-*-)

"=[]=/// T[]T/// โฮกก ฉ..ฉันจะเป็นลมแล้วว่ะ อ๊อก จะอ้วกด้วย" จู่ ๆ ขณะที่พวกเขาบินอยู่เหนือผืนน้ำมาได้สักพัก ซางะ ก็เริ่มเกิดอาการเมาคลื่นลมทะเลขึ้น และทำท่าเหมือนจะเป็นลม

"เห้ย O[]O ลืมไปเลยว่าซางะแพ้พวกลมทะเล ตาย ๆ " ฮิโรโตะที่จะคอยเป็นคนเทคแคร์เรื่องสุขภาพของเพื่อน ๆ เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นซางะมีทีท่าเมาลมทะเล

"เห้ย เป็นไปได้ไง ไม่เคยจะได้ยินเลยโรคนี้" โชหันไปพูดด้วยน้ำเสียงตกใจไม่แพ้ฮิโรโตะเช่นกัน

"งั้นเอางี้ ซางะ นายกินยานอนหลับของฉันไปก่อนนะ แล้วหลับซะ ดีเหมือนกัน ถ้าซางะหลับจนกระทั่งถึงฝั่งพวกเราจะได้ไม่ต้องคอยกังวลเรื่องเกาะนางแง๊กปลากินคนอะไรนั่น(มันนางเงือกไม่ใช่หรอโอะ-*-)" นาโอะควานหายานอนหลับในกระเป๋าใบเดิมแล้วส่งให้ซางะ พร้อมกับยิ้มอย่างดีใจ เพราะถ้าซางะหลับ ก็เท่ากับว่า พวกเขาก็จะหมดห่วงเรื่องที่ซางะจะโดนหลอกล่อให้ไปไกล้ ๆ กับเกาะปลากินคนนั้น

"เดี๋ยวดิไอ้หมี ถ้าซางะหลับ แล้วจะบินไปได้ยังไงว่ะ -*-" โทระเอ่ยปากถามขึ้นเมื่อเห็นนาโอะพูดว่าจะให้ซางะหลับจนกระทั่งจะถึงฝั่ง

"อ่อ ก็ไม่เห็นจะยากเลย ก็แบกไปสิคร๊าบ" นาโอะตอบพลางยิ้มแปลก ๆ แฝงเลศนัย ให้โทระ

"ฮี่ ๆ โอ๊ะปอนจ๋าฉันเมื่อจังขอขี่หลังหน่อยจิ" โชกับฮิโรโตะหัวเราะคิกคักกันสองคนเมื่อได้ยินนาโอะบอกว่าจะให้ใครคนใดคนนึงแบกซางะไป และโชก็รีบชิ่งกระโดดขึ้นขี่หลังฮิโรโตะในทันที

"ฮ่า ๆ มามะ ๆ...เฮื้อก โชนายตัวหนักชะมัด" โชที่ตัวใหญ่กว่าฮิโรโตะอยู่มาก กระโดดขึ้นขี่หลังฮิโรโตะทางอากาศ แต่ก็เล่นเอาฮิโรโตะแทบจะบินหล่นลงผืนน้ำได้เลยทีเดียวเนื่องจากน้ำหนักตัวที่มีค่อนข้างมากนั่นเอง

"โทระนายคงรู้หน้าที่นะ" โชหันไปบอกกับโทระพลางส่งยิ้มหยอก ๆ ให้กับโทระ

"-*- มาสิ" โทระตอบอย่างหมดหนทางพลางหันหลังให้ซางะขึ้นมานอน

"แต่อย่ามาอ้วกใส่หลังฉันซะหล่ะ นอนหลับไปเลยแล้วกันเดี๋ยวถึงแล้วจะปลุก" โทระบอกกับซางะพลางกระชับวงแขนที่จับขาของซางะไว้

">//< อื้มม เอ่อ...ขอบใจนะโทระ" ซางะยิ้มเขิน ๆ พลางพูดขอบคุณโทระแล้วหลับไปทันทีเพราะฤทธิ์ยาของนาโอะ

“เออหน่า ตอนนี้ไม่ต้องแสดงละครแล้วก็ได้ เก่งจังนะนายเนี่ย ฮึ” โทระแอบกระซิบกับซางะที่อยู่บนหลังของเขาเบา ๆ

"โฮะ ๆ มีการให้ขี่หลังด้วยแหละปอน คิกคิก" โชยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่เห็นว่าโทระแบกซางะไว้บนหลัง แล้วหันไปหัวเราะคิกคักกับฮิโรโตะ

"ฮี่ ๆ ก็คนเค้าคู่กัน ลั่นล้าโช เรามาเหาะเร็ว ๆ แข่งกันดีมั้ย?" ฮิโรโตะหัวเราะน้อย ๆ ตอบรับโชช่วยกันแซวโทระ แล้วก็รีบชวนโชให้บินแข่งกันในทันที เพราะเขารู้ว่าโทระจะต้องว๊ากใส่อย่างแน่นอน เขาจึงรีบชวนโชให้แข่งกันจะได้หนีออกจากบริเวณนี้เร็ว ๆ

"ไปกันเลย*0*" โชก็เหมือนจะรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเลยรีบตอบตกลงและทั้งสองคนก็บินฉิวนำไปไกลในทันที

"-*- ไอ้พวกนั้น ทำไมวัน ๆ มันเอาแต่คิดเรื่องอะไรอย่างนี้กันว่ะ เนื้อคงเนื้อคู่อะไร เพี้ยนชะมัดเลย" โทระที่โดนเพื่อน ๆ ทั้งสองคนแซวอีกแล้ว ก็ชักจะเคือง ๆ นี่พวกมันไม่รู้ตัวเลยสินะ ว่ากำลังโดนคนร่างบางคนนี้ที่หลับไหลอยู่บนหลังเขาเล่นละครตบตาอยู่

"ฮ่า ๆ สักวันนายจะเข้าใจว่ะโทระ" นาโอะหันไปตอบโทระที่ดูเหมือนจะยัง งงๆ หรือยังคงสับสนอยู่ อย่างอารมณ์ดี

"อะไรของพวกมันกันว่ะ-*-" แกนั่นแหละที่สักวันจะเข้าใจ โถ่เอ้ย ซางะ ทำไมไม่ยอมพูดออกไปนะ นายเก็บไว้อย่างนี้ นายคงจะอึดอัดมากสินะ...ถ้าคนที่นายรักเป็นฉันก็คงจะดีไม่น้อย

........................................................
..........................................
...........................
..........
ขณะที่พวกเขาบินอยู่เหนือน้ำมาได้สักระยะนึง ดูเหมือนว่าอุปสรรคด่านแรกก็จะเริ่มขึ้นแล้ว เพราะจู่ ๆ ขณะที่พวกเขากำลังบินอยู่เหนือน้ำอยู่นั่น ก็มีเกาะ เกาะหนึ่งผุดขึ้นมาจากผิวน้ำ ตรงตามในแผนที่ ที่ทาเครู๊วเขียนบอกไว้เด๊ะ ๆ

"O[]O!!! เห้ย มัน มะ...มาแล้ว" โช เมื่อเห็นว่าจู่ ๆ เกาะ เกาะหนึ่งก็ผุดขึ้นมาจากผิวน้ำเหมือนที่ทาเครู๊วบอก เขาก็ส่งเสียงร้องตกใจในทันที

"มันมาจริง ๆ ด้วย ทุกคนระวังไว้นะ ห้ามคิดเรื่อง เงิน ๆ ทอง ๆ เด็ดขาดเลยนะเว่ย" นาโอะที่มีสีหน้าตกใจไม่แพ้ไปกว่าโช หันไปกำชับเพื่อน ๆ ทุกคนอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ทันเสียแล้วเพราะ...

"งึม ๆ ....-0-" เพราะทันใดที่เกาะนั้นผุดขึ้นมาได้เพียงแป้ปเดียว ฮิโรโตะที่ดูเหมือนจะโดนสะกดจิตก็ลอยตรงไปยังเกาะ ๆ นั้นทันที

"เห้ยยยย ปอนกลับมานะเว่ย" โชที่หันไปเห็นว่าฮิโรโตะเพื่อนซี้ของเขากำลังลอยไปยังเกาะ เกาะนั้นแล้ว จึงแหกปากตะโกนเรียกฮิโรโตะกลับมาในทันที

"สรุปนี้ปอนมันคิดเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ อยู่ในหัวเต็มไปหมดเลยใช่มั้ยเนี่ย" นาโอะพูดเปรย ๆ

"ไอ้โช รีบไปช่วยที่รักแกสักทีดิวะ ตามไป ถ้าแกรักมันจริง" โทระตะโกนขึ้นอย่างเซ็ง ๆ เขาคิดว่า นี่มันอาจจะเป็นบทพิสูจน์อะไรก็ได้ เพราะจากที่เขาดู ๆ อยู่ ถ้าเดาไม่ผิด ฮิโรโตะกับโช น่าจะมีอะไรกันมากกว่าเพื่อนอย่างแน่นอน

"ไอ้โทระ แกพูดอะไรว่ะ ฉันเปล่าชอบปอนนะเว่ย" โชรีบหันมาเถียงกลับด้วยสีหน้าแดงระเรื่อทันที เพราะเขากับปอน สาบานกันไว้แล้ว ว่าจะเป็นพี่น้องกัน ตลอดไป ถึงแม้ใจเขามันต่อต้านคำว่าพี่น้องอยู่ก็ตาม

"เว่ย ยังจะมามัวเถียงรีบไปเร็วเข้า ช่วยปอนออกมาให้ได้ พวกฉันจะรออยู่ที่นี่" โทระหันไปว๊ากใส่โชอีกรอบที่ดันมัวแต่มาเถียงเขา เพราะตอนนี้ฮิโรโตะกำลังลอยเข้าไปยังปากทางเข้าแล้ว

"เออ ๆ งั้นพวกนายอย่าตามไปนะ ถ้าฉันช่วยปอนออกมาได้ก่อนเกาะนี้จม พวกนายก็ไม่ต้องรอแล้วนะ" โชหันไปบอกเพื่อน ๆ อีกรอบและมุ่งหน้าตามหลังฮิโรโตะไปทันที

"อื้ม โชคดีน้ะเพื่อน ฉันมั่นใจว่านายต้องออกมาได้" นาโอะกับโทระหันไปส่งยิ้มให้กับโช พวกเขาก็ยังแอบเป็นห่วงโชกับฮิโรโตะอยู่เหมือนกันว่าโชจะสามารถช่วยฮิโรโตะออกมาได้มั้ย
+++++++++++++++++++++++++++++
Tobecon

ขอบคุนน้ะค้า ที่มาตามอ่านด้วยความยากลำบากอีกแว้ว 
ยังไงรบกวนคอมเม้นไห้ด้วยน้ะค้า เม้นไนบอดฟิกน้ะค้า แหะๆ

ขอบคุนนค้า

Today I watch PV Alice nine Big version !!!++!!!

It's very clear and big haha..++++----------------

I really happy >W<!!! And today was very HOT!!! 

I really want to go to Neptune ..++

And Today I got the great News my Math Teacher 

that who teach Math for my class when I'm in M.2 He will be

back to my School again Haaa so happy >W< He is the best 

Teacher for our Class!!! 



PV Mirror Ball >< I really love this music!!+-*-++



Eraser!!!!!!!!!! Alice nine in White >< Very Very cold haha
Oh O_O Where's Sagasan? 



And last ...Now I really love this Cartoon it's very amezing Cartoon
Not Yaoi ne hehe Disuke so lovely and Dark very cool >< 

><!!!! I have my own blog of ameba already !!!!!!!! so hard for do it haha

but I really like it Panda very lovely >< 



waw so lovely ><!!! Panda !!! haha but I can't move my pic profile at the left side T__T


hahahaha Today Sosaddd I'll go to BKK on 7 maybe 55+ I'll go sure but it's maybe haa

ยังไงกะต้องขอโทดคนอ่านทุกคนด้วยนะค่ะ ที่ต้องทำให้ลำบาก
แต่คนแต่งก็หมดหนทางแล้วจริง ๆ ค่ะ ไม่ว่าจะพยามทำเท่าไหร่ มัน
กะขาดตอน T_T คิดว่า ถ้าไม่ทำอย่างนี้ ก้อคงต้องหยุดฟิกนี้ไว้แค่นั้น

ยังไงกะขอขอบคุนทุกคนที่ตามเข้ามาอ่านกันมาก ๆ เลยนะค่ะ ขอบคุนมาก ๆ ค้า 
ยังไงกะ รบกวนช่วยกลับไปเม้นไห้คนแต่งไนบอดด้วยนะค่ะ ฮื้อออ ขอบพระคุนมาก ๆ เลยค่ะ
โค้งงงงงง T___T
--------------------------
"=[]=! นายจะคิดไปดูทำไมอีกเนี่ย ในเมื่อเวลานี้ นายก็มีโทระอยู่แล้วทั้งคน..." โชกับฮิโรโตะกอดคอกันพร้อมเอ่ยปากแซวซางะ

">///< โว้ย ไม่ใช่เว่ย จะบ้ารึงายยย" ซางะรีบปฏิเศธในทันทีที่โดนเพื่อนทั้งสองแซว...โดยที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่า ตัวเองหน่ะ หน้าแดงแปร๊ดไปถึงหูแล้ว...

"จิงเร้อออออ" โชกับฮิโรโตะยังคงไม่เลิกแซว

"จิงเซ่ะ >///<"

"ปึ้ป...พวกนาย เมื่อไหร่จะเลิกเล่นกันสักที...งานการมีทำไมไม่รู้จักไปทำกัน-*-" โทระปิดทีวีลุกขึ้นจากโซฟา แล้วหันมาต่อว่าเพื่อน ๆ และเดินจากไปพร้อมกับทิ้งความสยองไว้ให้เพื่อน ๆ

"โอ้ เห็นมั้ย ท่านโทของเราโมโหซะแล้ว"  โชหันไปพูดกับซางะ เมื่อเห็นโทระทำท่าเหมือนจะไม่พอใจและเดินออกไป

"แง๊ ฉันเปล่าผิดน้ะ T_T" 

Alice nine ผจญภัยแดนปีศาจ P.2

~+~เช้าวันรุ่งขึ้น~+~

"ก๊อก ๆ ปัง ๆ (เสียงเคาะประตูฮะ) นาโอะ นาาาาาาโอะเว่ยยยยยย" ในรุ่งเช้าวันใหม่ ซางะ ที่ดูจะยังไม่หายตื่นเต้นกับเครื่องไทม์แมคชีนของนาโอะ รีบตื่นแต่เช้าและปลุกเหล่าผองเพื่อนทุก ๆ คนให้อาบน้ำแต่งตัวและบึ่งรถมาหานาโอะที่บ้านแต่เช้าตรู่

".........." (เงียบไม่มีการตอบรับจากหมี)

"โทระจัดการดิ๊ สงสัยยังไม่ตื่นแหง" โชเมื่อเห็นว่า ไม่มีที่ท่าว่านาโอะจะออกมาเปิดประตูให้ เขาจึงหันไปบอกกับโทระ ผู้ที่มีความสามารถพิเศษในการงัดแงะประตูให้จัดการแงะประตูบ้านนาโอะ

"- -* นี่พวกนาย แหกขี้ตาตื่นกันแต่เช้าแล้วยังลากฉันออกมาด้วย แถมตอนนี้ยังจะต้องให้ฉันมางัดแงะประตูบ้านไอ้หมีนี่ให้อีกน้ะ มันมากไปมั้ย -*- แกร๊กก เอ้าเข้าไป ออกแล้วเว่ย" เมื่อโทระที่โดนโชใช้ จึงหันไปบนเป็นหมีกินผึ้ง แต่ยังไงซะ ถึงปากของ

เขาจะบ่นไปด้วย แต่เขาก็จัดการงัดแงะประตูไปให้ด้วย และความจริงแล้ว โทระนั้นอาจจะดูเหมือนเป็นคนที่ขี้โมโห อารมเสียง่าย ไม่ค่อยสนใจเพื่อน แต่ใจจริงของเขานั้น เขาก็รักเพื่อน ทุกคนมากกว่าใครอื่นทั้งนั้น เพียงแต่เขาจะแสดงออกมาทางตรงกันข้ามต่างหาก

ซึ่งทุกคนก็เข้าใจดี...

"เย้ขอบใจน้ะโทระ...นาโอะ ฉ้านนนนนน มาาาา แล้วววววว" ซางะหันไปขอบคุณโทระด้วยรอยยิ้มที่บานแฉ่งและวิ่งเข้าไปหานาโอะทันที

"คร่อกกก ฟี้~~~~" (โอะยังหลับอยู่เลย)

"=[]=" เมื่อทุกคนที่เหลือเดินตามเข้าไปแล้วพบว่า นาโอะกำลังนอนหลับอย่างสบายใจเฉิบในชุดนอนลายโดราเอม่อน (-*-) ก็รู้สึกว่า พวกเขาเดาไม่ผิดเลยจริง ๆ ว่า นาโอะจะต้องยังนอนน้ำลายยืดขึ้นอืดอยู่

"นาโอะ ตื่นนนนนน เถิ๊ดดดดน๊ะะะ ไหนนายว่า วันนี้จะให้พวกฉันได้ทดลองใช้เครื่องไทม์แมคชีนของนายไงหล่ะ ตื่น ๆ ๆๆ ๆ เถอะ ๆๆ  น้ะ ๆ ๆ" ซางะเดินเข้าไปพยามเขย่า ๆ ๆ และ เขย่า แต่ก็ไม่มีทีท่าว่า นาโอะจะตื่นเลยสักนิด

"คร่อกกก ฟี้ ~~~~"

"=[]=!!!"

"เห้ยยยยยยยยยย โอะ ไฟไหม้ ห้องทดลองแกหมดเลยเว้ยยยย ทำไงดี ๆ " จู่ ๆ โชที่นิ่งเงียบไปนานก็เอ่ยปากร้องตะโกนลั่นขึ้นมาพร้อมกับเขย่า ๆ ตัวของนาโอะ (ที่เงียบไปเพราะกำลังคิดหาวิธีนั่นเอง 55+)

"OoO แว๊กกกกกกกกกกกกกกก ห้องทดลองฉันนนน ไหน ๆ ไฟไหม้ พวกนายมัวยืนอยุ่ทำไม ไปเอาน้ำมาดับไฟที เร็ว ๆ ๆ เซ่ ๆ" เหมือนจะได้ผลในพริบตา นาโอะสะดุ้งตื่นขึ้นมาโวยวายลุกลี้ลุกลนในทันที

"- -* ไอ้หมีปัญญาอ่อนเอ้ย" โทระที่เห็นนาโอะทำท่าตกใจสุดกู่แถมยังลุกลี้ลุกลนผลักให้พวกเขาไปหาน้ำมาดับไฟปลอม ที่โชกุเรื่องขึ้นมา ยืนหัวเราะนิด ๆ พลางผลักหัวนาโอะ

"ฮ่า ๆ ๆ " ส่วนซางะกับฮิโรโตะ ก็ส่งเสียงระเบิดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งทันที

"แหะ ๆ ฉันล้อเล่นหน้ะโอะ" โชสะกิดบอกนาโอะแล้วสารภาพความจริงเรื่องที่เขากุขึ้นมา พร้อมกับกลั้นหัวเราะไว้ เขาไม่กล้าที่จะหัวเราะออกมาอย่างฮิโรโตะหรือซางะ เพราะกลัวว่าอาจจะโดนนาโอะฆ่าเอาได้

"-*- หง้ะ มันแรงไปมั้ยครับท่านโช เล่นเอาซะกระผมหัวใจจะวายตายเลยน้ะ ฮื้อออออ TTOTT"

..........................................................................................
............................................................
.............................
............
...

"เฮ้ !!! ทุกคนเตรียมตัวออกเดินทาง โฮะ ๆ" นาโอะส่งเสียงเฮขึ้น หลังจากที่เขาปล่อยให้เพื่อน ๆ ของเขานั่งรอเขาจัดการกับภาระกิจส่วนตัวเป็นเวลาน๊านนานเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว

"ฮิ้ว ๆ ไปกัน ๆ ตื่นเต้นจริง ๆ เล้ย ^0^" ซางะ ส่งเสียงพร้อมกับทำท่าทางตื่นเต้นวิ่งวนรอบ ๆ ตัวโทระ

"- -* มันน่าตื่นเต้นขนาดนั้นเชียว" โทระที่ยังคงทำหน้าตายด้านเหมือนเดิม หันไปแขวะเพื่อนทั้งสองเล็กน้อยแต่ก็แอบยิ้มให้กับทีท่าน่ารัก ๆ ของเพื่อร่างบาง

"^^' นี่นาโอะ ว่าแต่ มันปลอดภัยร้อยเปอร์เซนช่ายมะ?" โชเอ่ยถามเขาอย่างหวาด ๆ

"เออ แน่นอน เอาหัวนาโอะคนนี้เป็นประกัน ไป ๆ ขึ้นเครื่องกันได้แล้ว" นาโอะพูดจบ และเดินนำไปยังเครื่องไทม์แมคชีนของเขา ที่อยู่ในสุดของห้องทดลอง ที่มีผ้าคลุมไว้...

"แท่น แทน แทน แท๊น ฉันขอนำเสนอ เครื่องไทม์แมคชีน ที่คิดค้นโดย นาโอะผู้ยิ่งใหญ่ ^0^" พรึบบ...(เสียงเปิดผ้า)

"O[]O!!!!" (หน้าของทุกคน ยกเว้นโอะ)

"นะ นา โอะ ทำไม เครื่องมัน...=[]=!!!" (โช)

"ทำไมหน้าตามัน...เหมือน*0*" (ฮิโรโตะ)

"อั๊งงงง >///< เหมือนจิโกะของฉันเล้ยย" (ซางะ)

"-""- หน้าตาปัญญาอ่อนชะมัด" (โทระ)

")^0^( น่ารักใช่มั้ยหล้า ฉันภูมิใจนำเสนอเลย ฉันนำเจ้าจิโกะมาเป็นต้นแบบนี่แหละ น่ารักใช่มั้ย ๆ" นาโอะ กำลัง ยิ้มอย่างเริงร่า พลางถามความเห็นจากเพื่อน ๆ โดยที่ไม่ได้สังเกตเลยว่า...ทุกคนต่างทำหน้า =[]= อย่างนี้กันหมดทันทีที่เห็น ยกเว้นซางะเพียงคนเดียว

"ไป ๆ ออกเดินทางกันเถอะ เดินตามฉันมาเลยทุกคน ^3^" นาโอะยิ้มหน้าบานอีกครั้งและเดินนำทางเพื่อน ๆ ของเขาไปขึ้นเครื่องไทม์แมคชีนจิโกะ โดยเดินเข้าไปทางปากของมัน...(จิโกะกำลังนั่งอยู่ฮ้ะ)

"นี่ฉันต้องนั่งหมาดำน่าเกลียดไปหรอเนี่ย-0-*" โทระบ่นนิด ๆ แต่ก็เดินตามเพื่อน ๆ ขึ้นมา

"ว้าว ข้างในมันดูฮะหรูฮะหราจริง ๆ เลยว่ามั้ยปอนๆ >3<" ซางะส่งสายตาระยิบระยับ หันไปถามฮิโรโตะที่ดูจะทำตาวิ้งวับๆ ไม่แพ้กัน

"นั่นดิ ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างนาโอะจะทำได้ ว้าวๆ *0* " ฮิโรโตะตอบไปพลาง เดินสำรวจนู่นสำรวจนี่

"ทุกคนนั่งประจำที่กันได้แล้ว ๆ ฉันจะออกเครื่องละน๊าา ^0^" นาโอะหันมาบอกขณะที่เขานั้น ได้ประจำที่อยู่ตำแหน่งคนขับเคลื่อนเรียบร้อยแล้ว

"โอเค๊" ฮิโรโตะและซางะตอบรับเสียงแหลมด้วยความตื่นเต้น ส่วนโชกับโทระก็เดินไปนั่งตรงที่นั่งอย่างเงียบ ๆ

"ปอน มันจะปลอดภัยมั้ยหง้ะ T0T" โชหันไปถามฮิโรโตะขณะที่เครื่องไทม์แมคชีนเริ่มออกเคลื่อนที่

"เอาเหอะหน่าโชก็ ขี้กลัวเป็นคนแก่ไปดั้ย ๆ ตายก็ตายด้วยกันหมดนี่แหละเนอะ โทร๊าาา" ฮิโรโตะตอบโชแล้วหันไปถามความเห็นจากโทระ ที่นั่งเขียนอะไรบางอย่างอยู่ลงในสมุดเล่มเล็ก ๆ

"- -* ก็หวังให้เป็นอย่างนั้นแหละ เหอ ๆ " โทระตอบแล้วก้มลงไปเขียนขยุกขยิกต่อ

"นี่ทุกคน ฉันลืมถามไปเลยว่าเราจะไปที่ไหนกันดี แหะๆ ^^''" นาโอะผู้ที่เป็นคนขับเคลื่อน หันมาถามเพื่อน ๆ พลางยิ้มแหย ๆ

"อ่าว งั้นไป โลกอนาคต ๆ ว่ะฮ่า ๆ ฉันจะได้เห็นใบหน้าของเจ้าสาวในอนาคตสักที อั๊ง ><" ซางะหันไปตอบเสียงใส
 
"เอ๋ แล้วโทระ ๆ ๆ หล่ะซางะ" โชกับฮิโรโตะเอ่ยแซวขึ้นพร้อม ๆ กันเมื่อเห็นซางะพูดถึงเจ้าสาวในอนาคตของเขา

">//< เห้ย อะไรกัน พวกนายนี่ พวกฉันก็แค่เพื่อนกัน" ซางะรีบหันไปปฏิเศธทันที

"แหม ๆ โฮะ ๆ ปอนดูดิ หน้าแดงปร๋ด ^3^" โชพูดเสียงแหลมแซวซางะ พลางหันไปถามความเห็นจากฮิโรโตะ เขากับฮิโรโตะ มักจะชอบแซวซางะเรื่องโทระเสมอ ๆ เพราะทุกครั้งที่เขาแซว เพื่อนคนนี้ แทบจะทุกครั้งเลย ซางะจะต้องปฏิเศธในทันควัน แต่ ใบหน้าของเขากลับตรงกันข้าม เล่นแดงซะ

"ฮ่า ๆ จริงด้วย หน้าแดงทำไมหรอซาง๊าาคุงง ^0^" ฮิโรโตะตอบเห็นด้วยกับโช และหัวเราะคิกคัก

"นี่พวกนายทำไมถึงชอบล้อฉันเรื่อยเลยเนี่ย >//< พรึบ..." ซางะที่ดูจะเขินมากไปที่เพื่อนทั้งสองเล่นล้อไม่ยอมหยุด เขาจึงเผลอไปหยิบสมุดที่โทระกำลังจดอะไรบางอย่างลงไปอยู่นั้น ปาใส่โชกับฮิโรโตะในทันที...แต่ว่าดูเหมือนเขาจะเล็งเป้าพลาดไป

"โอ๊ย !!!" ใช่แล้ว ดูเหมือนซางะจะปาพลาดอย่างมหัน เขาหวังที่จะปาให้โดนเพื่อนทั้งสองเพื่อให้พวกเขาหยุดพูด แต่ดันปาไปโดนนาโอะ ผู้ที่กำลังขับเคลื่อนเครื่องไทม์แมคชีนแทนซะได้...และดูเหมือนว่า นาโอะที่ได้รับการกระแทกจากการปาหนังสือของซางะ จึงทำให้หัวของเขาก้มไปกระแทกกับปุ่มบริเวณด้านหน้าของเขา

"-**- เล่นอะไรเนี่ย สมุดฉัน หมดกัน โดนหัวไอ้หมีเลย" โทระหันไปบ่นเพื่อน ๆ ทั้งสามที่เล่นอะไรกันบ้า ๆ  แล้วลุกเดินออกไปหยิบหนังสือของเขาที่หล่นอยู่ข้าง ๆ นาโอะ

แต่ดูเหมือนว่า การกระทำของซางะเมื่อกี้ กำลังสร้างปัญหาที่ยิ่งใหญ่สำหรับพวกเขาขึ้นซะแล้ว....

"ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด ปิ้ป ปิ้ป ปิ้ป"

"เห้ย เกิดอะไรขึ้น O[]O!!" เมื่อจู่ ๆ ก็มีเสียงประหลาด ๆ เสียงนึงดังขึ้นมา โช คนที่หวาดระแวงที่สุด ก็รีบแหกปากตะโกนถามนาโอะในทันที

"เอ่อ...ดูเหมือนว่า ตะกี้ ที่หน้าผากฉันกระแทก มันจะไปโดนปุ่มอะไรสักอย่างหน่ะ แหะ ๆ" นาโอะหันมาตอบ พลางพยายามแก้ไขเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น

"นี่ไอ้หมี ทำไมข้างนอกมันมืด ๆ อย่างนั้นอ้ะ" โทระเอ่ยปากถามนาโอะเมื่อเขาสังเกตเห็นว่า บรรยากาศภายนอกหน้าต่างนั้น เป็นสีดำมืดสนิท

"O[]O เหวอ จริง ๆ ด้วย จากที่ฉันทำการศึกษามา เขาบอกว่า ถ้าบรรยากาศข้างนอกเป็นสีดำมืด นั่นหมายความว่า เรากำลังถูกดูดเข้าไป" นาโอะหันไปมองนอกหน้าต่างตามที่โทระบอก และเมื่อเห็นว่าบรรยากาศภายนอกเป็นสีดำมืดสนิท สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในทันที

"ห๊ะ !!! ไม่จริง ถูกดูดไปไหน พวกเราจะตายมั้ย?" โชเริ่มใจเสียในทันทีที่ได้ยินนาโอะพูด

"ฉันก็ไม่รู้ รู้เพียงแต่ว่า เราต้องรีบนำเครื่องไทม์แมคชีนจอดเดี๋ยวนี้...งั้นพวกนายไปนั่งทีให้ดี ๆ น้ะ รัดบะเล้วด้วย ฉันจะนำเครื่องฝ่าหลุมดำนี่ไปแล้วไปลงจอดข้างหน้าเพื่อตรวจดูสภาพเครื่องก่อนก็แล้วกันน้ะ" นาโอะบอกเพื่อน ๆ อย่างเร่งรีบด้วยสีหน้าจริงจัง

"เออได้ ๆ แต่ว่า บะเล้ว มันคืออะไรว่ะ" โทระหันไปถามนาโอะอีกครั้ง

"อ่อ ก็ไอ่นั่นไง..(ชี้ไปที่เข็มขัด มันคือเข็มขัดนั่นเองค้ะ)"

"โฮฮ ๆ ฉันจะตายมั้ยเนี่ย T_T" โชนั่งลงกับทีแล้วก็เริ่มส่งเสียงครวญคราง

"โช กลัวเป็นคนแก่อยู่นั่นแหละ" ฮิโรโตะ ที่รู้สึกตื่นเต้นนิด ๆ กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหันไปบ่นให้โชที่ชอบกลัวไปซะทุกเรื่องเสมอ ๆ

"โอ้ ที่ที่นายจะไปจอดจะมีสาวสวย ๆ มั้ยน้ะ >< " (ซางะ)

"- -*" (โทระ)

วืบบบบ ฟิ้ววววว วึ๊ดดด วึดดดดดด....เวลานี้ นาโอะ กำลังพยายามบังคับเครื่องไทม์แมคชีนจิโกะ ให้รอดพ้นไปจากหลุมดำ แต่ดูเหมือนว่า แรงภายนอกมันจะดึงดูดไทม์แมคชีนของเขาเข้าไป เข้าไปทีละนิด  ๆ ...และแล้ว นาโอะก็ไม่สามารถที่จะควบคุมเครื่องไทม์แมคชีนต่อไปได้

เครื่องไทม์แมคชีน โดนแรงของหลุมดำดูดเข้า จนหมุนวนกลับตะละปัด อยู่หลายรอบ เล่นเอา ทุก ๆ คนมึนหัวแทบอ้วกเลยทีเดียว...

"โฮกกก พระเจ้าช่วยกล้วยปลาหมึก ช่วยผมที ซาบราอะราฮาโหล้วว พลังที่หลาบบหลายในอ๊อกโต้โช๊ว พรี้สกิ๊ฟมีอะเซพพพพ" โชตอนนี้หวาดกลัวจนสุดขีดเริ่มท่อง สวด บทคถาไม่เป็นภาษาคนแล้ว

"คาถาอะไรของนายหน่ะโช โฮๆ มึนหัวเว่ย" (ฮิโรโตะ)

">0<!!!" (ซางะ)

"~0~" (โทระ)

"~[]~!!!" (นาโอะ)

วี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด กึกกก ปึงงงงงง ตู้มมม

"อ๊ากกกกกก TT0TT กิ๊ฟมีอะพาวเว้ออเอ่ออ" (โช)

ปึง  ๆ ๆ ... หลังจากที่เครื่องไทม์แมคชีน หลุดอยู่ในหลุมดำเป็นระยะเวลาพอสมควร ก็ดูเหมือนมันจะหลุดออกมาได้แล้ว และจู่ ๆ ทุกคน ก็ดูเหมือนจะโดดดูด หรือแรงอะไรสักอย่าง ดึงดูด ทั้ง 5 คนออกไปจากเครื่องไทม์แมคชีนของนาโอะ...และค่อย ๆ ลอยไป โดยที่ทั้ง 5 คนหมดสติกันไปหมดแล้ว

และจู่ ๆ ร่างของทั้ง 5 ก็ถูกนำพามาถึงแท่นศักดิ์สิทธิ์ ตรงกลางวงล้อม....

"O[]O!!! อัศวินผู้พิทักษ์จอมปีศาจปรากฏตัวแล้ว!!!" เสียงของชายคนนึงตะโกนขึ้น

----

Ahhhhh Now I falling in love with dog dog haha very lovely ><


haha  กลับด้านไม่เปนแหะ เครียด เอาเป็นว่ามันน่ารักสุดจัยขาดดิ้นไปเลย

ตัวจริงกะน่ารัก ตัวปลอมกะน่ารัก 5555




ส่วนนี้ ถ่ายรุปไว้ตั้งนาน น้าน นานโขแล้ว แต่ไม่ได้เอามาลง แหะ ๆ เพื่อเป็นการขอบพระคุณ ผู้มีพระคุณอย่างสุงกับคนอย่างไอ้อุ้ย
ฮื้ออ ๆ ขอบคุณมากเลยน้ะคุณพี่สะใภ้ น้องสะใภ้คนนี้จะปรนนิบัติ ลุกชายคนกลางของตะกูลเราให้ดีอย่างที่สุดเลย
อ๊างงงง มองกี่ทีกะชอบ 555 จะบอกว่า ตอนนี้ นู๋เอา โอยไปแปะ ไว้ข้างผนัง ตรงนี้ ที่นั่งอย่และนา 555

มีความสุขจริงงงง I wanna let you know since I meet you I very happy ^^ I know many thing about life I know how to strong

I know how to do the best thing thank you very much...I think the word Thank you is not enough for many thing you gave it to me

thank you so much ^^ ....

 เรื่องเล่า แม่ของนู๋ = =^

แม่ คือ มนุษย์ ที่ประเสริฐ ที่สุด สำหรับ นู่(ทำไมต้องเรียกตัวเองว่านู๋ฟ้ะเนี่ย-*-)

แม่ คือ หญิง ที่แกร่งที่สุดในโลก สำหรับ นู๋ ...เพราะ แม่ สามารถ ทำงานที่ผู้ชายอย่างพ่อทำเพียง 1 ชม เร้วเหนื่อย ได้ทุกวัน

แม่ คือ คนที่ นู๋รักที่สุดในชีวิต

แม่ คือ ผู้หญิงที่ใจที่สุดในโลก(เฉพาะกลางวัน) 

....ตั้งแต่เวลา 06.00 (เช้า) ถึง 06.00 เย็น แม่ของนู่ จะเปรียบได้เหมือนกับ นางฟ้า ที่ใจดีที่สุดในโลก ถึงแม้จะทำงาน

หนักโข ไม่ว่า ลูกทั้งสองคน จะกวนประสาทแม่ขนาดไหน แม่ ก็ ไม่เคย ด่า ....

แต่และแล้ว เมื่อเวลาของนางฟ้าหมดไป ลูกทั้งสอง ก็ต้องเตรียมเซพชีวิต

เพราะ เมื่อถึงเวลา 06.00 (เย็น) จนถึง 06.00 (เช้า) เป็นต้นไป บัดนั้น นางฟ้าในใจลูกได้หายไป

แม่ของนู๋ได้กลายร่างเป็นนางยักษ์ไปเรียบร้อย .... และลูกทั้งสองคน จะรู้ดีกว่าใคร ๆ เพราะมักจะเจอระเบิดลงประจำยาม

ค่ำคืน เพราะฉะนั้น เพื่อเป็นการหลบภัย ควรจะ อยู่ห่างจาก แม่ ไว้ โฮก ๆ ๆ 

+++--++++--++-+-+-+ 

จบสิ้น การเล่าเรื่องแม่ของนู๋

จะบาปมั้ยเนี่ย มาพูดอะไรแบบนี้ กร๊าก ๆ แต่มันเรื่องจิง -*-

แต่ถึงจะยังไง แม่จะเป็นนางยักษ์ หรือนางฟ้า ลูกทั้งสองคนนี้ กะรักแม่ที่สุดอยุ่แล้ว

ร๊าบบบด้ายยยทุกอย่างงงงงงงงงง

ลั่นล้า รักแม่ ๆ รักแม่ 
(มันไช่วันแม่มั้ยเนี่ย-*-) 555+

แง่ม  ๆ อยากจะ บ้า ค่ะ ไช้ แอล เจ ไม่เป้นนนนน